
بالا به پایین دیدگاهی است که گاهی برای افراد به کار برده میشود، این دیدگاه و برعکس آن جهان و جهانیان را فرا گرفتهاند و خبر هایی اساسی را حامل هستند؛ اما چه خبر هایی؟
نگاه هایی که از بالا به پایین و از پایین به بالا به جهان عرضه شد، جهان را در دو بعد خلاصه کرده است؛ بعد های بالا به پایین و پایین به بالا.
در این دیدگاه ها بیش از اینکه ابعاد مختلف جهان شناخته شود، همچون آینه ای تمام نما نه از جهان، بلکه از دارندهی خود دیدگاه ها است.
این دیدگاه ها تاثیر شگفتی نه تنها بر رابطه ی انسان با هنر، جامعه، ارتباط با دیگر انسان ها و... گذاشته، بلکه تا حدودی ماهیت آنها را دچار تغییر کرده است.
این دیدگاه ها از مسئلهی فقر به معنای کمبود سرچشمه میگیرند؛ از کمبود های مالی تا کمبود های عاطفی و علمی.
انسان امروز محدود به چارچوب بالا به پایین و پایین به بالا شده است؛ در حقیقت نه تنها جهان هستی را در این چارچوب میبیند، بلکه با بخش هایی از زندگی انسانی مانند هنر رابطه ی متقابل دارد؛ یعنی انسان نه تنها هنر هایی از قبیل فیلم و سریال را در این چارچوب میبیند، بلکه این هنر ها نیز به این چارچوب تعلق نداشته باشند، توجه دارند.
درمانی که شاید بتوان برای آن در نظر گرفت، این باشد که با توجه به آسیب ها و اثرات آن، بهتر است به جای اینکه این آسیب ها و... را بخشی از زندگی و رشد بدانیم، پاسخی از جنس خود کمبود، یعنی اگر کمبود عاطفی است پاسخی از جنس عاطفه و در خور داده شود، تا جهان را واقعی و بدون خودمان درک کنیم؛ یا با آگاهی از این مسئله، کمتر زمینه های آزار و اذیت خودمان را فراهم کنیم.
فقر به معنای کمبود با وجود آثار و آسیب های فراوانی که دارد، آنقدر ارزشمند نیست که ملاک باشد و وسعت یک دیدگاه و نظر را در خود جای دهد؛ دیدگاهی که میتواند فراتر از جهان را ببیند .