همهمون اون روزها رو تجربه کردیم...
روزهایی که انگار دنیا روشو برات برگردونده.
نه امیدی داری، نه توانی برای جنگیدن...
حتی دعا کردن هم سخت میشه.
میدونی چیه؟
دقیقاً همون موقعست که باید یادمون بیاد:
قرار نیست همه چیز رو خودمون به دوش بکشیم.
ما انسانیم، محدود، آسیبپذیر و گاهی واقعاً خسته.
اما در دل این خستگی، یک نقطه نجات هست:
" سپردن."
نه از روی ضعف،
بلکه از روی ایمان.
سپردن یعنی اینکه بگی: 🤲
"خدایا... من دیگه نمیتونم. حالا تو باش. من این بار رو میذارم زمین، تو بردار."
این یعنی رهایی،🕊
یعنی اعتماد،🍃
یعنی اینکه بدونی، حتی وقتی نمیفهمی چرا اینطوری شده، یه حکمتی هست، یه دستی هست، یه حکمتی که بعدها ازش سرتعظیم فرود میاری.💛
گاهی بزرگترین قدرت، توی تسلیم شدن آگاهانه است.
نه اینکه بیخیال بشی، بلکه بدونی وقتشه رها کنی تا بتونه از درونت عبور کنه و بره.
تا جا باز شه، برای آرامش،
برای امید،
برای یک شروع دوباره.✨️
امروز اگه باری رو حس میکنی داره دلت رو له میکنه،
بیا یه لحظه چشماتو ببند و فقط اینو بگو:
"من نمیدونم چی درسته، اما تو میدونی.
پس خدایا، من میسپارم."
✨️🌤
شاید همون لحظه سبک نشی،
اما بدون که از همینجا شروع کردی.
شروعِ رهایی.🕊💫
🤍✍️💬🕊️ اگه تو هم تجربهای داشتی از «سپردن» یا لحظههایی که دیگه فقط خدا موند و تو…
برام بنویس. شاید این دلنوشته بتونه نوری باشه برای دلِ کسی که الان تاریکه.