وقتی دوباره زخمی شدم، اما این بار فرق داشت...
مقدمه:
در مسیر رشد درونی، گاهی فکر میکنیم که یکبار رهایی، برای همیشه کافیست. اما گاهی زندگی دوباره زخم میزند… و آنچه فرق میکند، فقط نوع نگاه ماست. این نوشته، تجربهی من است، از زخمی دیگر... اما با نگاهی دیگر.
فکر میکردم رهایی آخر مسیر است.
فکر میکردم اگر یکبار به آرامش برسم، دیگر هیچچیز نمیتواند مرا بلرزاند.
اما اشتباه میکردم.
دوباره زخمی شدم. دوباره تلخیای از جایی ناآشنا درونم جوانه زد. نه به همان شدت قبل، اما واقعی بود، سنگین بود، و نمیشد نادیدهاش گرفت.
اما این بار فرق داشت...
نه اینکه دردی نبود، بلکه من، همان آدمِ قبلِ رهایی، نبودم.
این بار گریهام از ترس نبود، از فهمیدن بود.
این بار خودم را قضاوت نکردم، در آغوش گرفتم.
این بار درد را نه بهعنوان دشمن، که بهعنوان پیغامرسانی از عمق جانم دیدم.
یاد گرفتهام که مسیر رهایی، پایان ندارد.
آرامش، چیزی نیست که آن را "داشته باشی" و تمام شود.
بلکه باید هر روز، هر لحظه، به آن بازگردی...
با خودت، با تاریکیهات، با تردیدهات بنشینی، و با شفقت نگاهشان کنی.
شاید این بار زخمی شدم، اما دیگر نمیگریزم.
من یاد گرفتهام بمانم، نگاه کنم، و از دل زخمها، نور را عبور دهم.
همان نوری که از "آنجا" میتابد.
همانجا که مولانا گفت:
«کجاست درمان؟ همانجا که نور از آن میگذرد...»
---
نظر شما چیه؟
آیا شما هم زخمی شدید، اما این بار با آرامش بیشتری مواجهش شدید؟
اگر دوست داشتید، تجربهتون رو با من به اشتراک بذارید.