گفت ننویس
سکوت کردم هیچ حرفی نزدم
خودم را روی خودم انداختم
دیوار سایه ام شد
بعد از صبح فرو ریختم
تا ظهر به آینه نگاه میکردم
پنجره باز شد
پرنده ای دیدم دانه نوک میزدو
و خورشید را می بوسید
و به شب که رسید
ماه در بغل به پیشانی میچسباند
زندگی را در نفس های زمان
بعد از این نوشته پر جستجو
خود را با خوتان در خدا
یافتم
