دچار زمین پر از خارم
خدا جدا کن زخم زخم از روی بدنم
تا بتوانم خوب ببینم
نفس را از قفس مردم جدا کنم
نشکند هیچگاه آینه ای به دستم
آرام تر از ابرها به آرامش ها ببارم
نگویم رفیقانم بد اند
بگذارم در سفره ام پهن باشند
از خود خواهی ها بدور باشیم
راضی به راضی حق باشم
زندگی را به باغ زمان بسپاریم
تا در نفس های هم جاری باشیم
دست در دستان هم بگذاریم
قلب دیگران را شاد کنیم
میدانیم به شب خواهیم رسید
با ستارگان و کهکشان و کاعتات دوستی کنیم
و در گذر روزها با راز و نازها زندگی کنیم
بگذاریم به آخر حرفها که رسیدیم
دست در دستان هم بگذاریم
تا اخر عمرمان با هم خوب باشیم
و از هم مهرباتی یاد بگیریم
الهی
