از دهان خیلی ها افتادیم
معروف به دهان گشاد شدیم
ارزوها رفت به باد
سنگ روی سنگ از خجابت بار نشد
تنها یادی به جا ماند
کفش ها بودند
در خرابه ها ی تمدن جا ماندند
اسب ها می تاختند
تا گرسنگی فرسنگ ها راه از یادشان برود
در بی عاقبتی جا ماندند
حبا ب ها در اسمان کودکی تاب می خوردند
تا فرداها را برایشان شکار کنند
جهان در شکوه خود مغرور شد
یاد از یاد ها رفتند
تنهای برای ماندن جان داد
تا باز روزگاران را در نام هایی که نماندند
دوباره یادشان کنند
