جفت نشدن کفشم را جشن میگیرم
تا فردایی دوباره مرا بدون دمپایی به دنیا بیاورد
و به زایشگاه که میدانم
زمان دوباره در آن متولد خواهدشد
زندگی را به خودش میسپارم
تا دنیا را بزرگش کند
حال و آینده برایم فرقی ندارند
عمری ست ماشین ها از جلوی بیمارستان
رد می شوند
بوق میزنند
ندیدم بیایند واز مریض و بیمارستان
عذر خواهی کنند
دنیای احمق ها این شکلی نفس میکشند
هر که آمد رفتنی شد
اما انانی که خودشان را فراموش کردند
به جهان پشت کردند
خنده از نزدیک فریاد می زد دوستت دارم
اما گریه ها جای خالی شان را به آینه ها می دادند
یادتان نرود چه گفتیم
برای هم بال خواهیم زد
تا دیگران یادبگیرند
همیشه پرواز کردن در اسمان زیباست