یاحق

روزی دلیل خال روی چهره اش را در آورد و

جایش نخود گذاشت همگان بدان خند رو

شدند

از جا بر خاست از همانجا به بیابانی رهسپار گشت کلاغی بر سایه آن دوست بر شانه اش نشست پند از جان و روی از کلاغ بدورش پیچاند

دوست پرسید تو چه حال آیی مگر ندیده ای

عابری بی دست و پای از اینجا بر درختی تکیه بیندازد

کلاغ اورا پرسید چگونه احوالی بدو گفت دیده ای داشتم خوب و روشن از روزگار خود در سایه آبی دیدم سیاه به خود ستیز کردم و خود را بدین حال در آوردم ببین مرا از هر چه آدم زن و مرد و بچه گریختم

تا بدینجا جای گزیدم وتو به سایه ام رسیدی و خود را بدینجا پهن بنمودم

حال اگر بر تو چنین و چنان صورت آید چه خواهی کرد

کلاغ به آسمان چشم دوخت نگاهی بر آن دوست کرد وگفت بدان هر چه از اغازیم بگذرد خود را بر دایره ای کشیده ذغال و تیره بینم

مرا چه می شود کرد جز به اقتدار حق با این زبان کوچک حرفی بر زبان و پندار آن همه حکمت باری تعالی سر و گردن و دهان و هیکل خم فرو آورم و هیچ آفریننده و بر خلقت منت بنهاده و هیچ نگویم

سرشت و سرنوشت گره خورده بر جان جهانیان انندکه مارا زهر ذره موجودی لب نتوان بر حکمت بر جلالیتت و ابدیت و شکوه منذلتش را هیچ نگفت سزاوار است ما بر هر نعمتی سجده بر آوریم تا خود را به فراموشی

آلوده نکنیم

آن دوست همانجا بر خاک عبرت سجده شکر بر آورد تا دگران خود را به غافله ندانستن بر

نیاورند

عبرت هر کجا باشد دلیل و علتش به جاست

تا بر نغمت و شکر گذاری همیشه قدر شناس

نکویش باشیم.

خوش بر خوش احوالان روی و ناز اندیش

چه بر احوال ما باشد چه بر حیوان و آن همه خلقتی که برچشم نیاید

قدرت هر چه باشد از اوست

درود بی پایان بر با تعالی خداوند جان و نگر خداوند هر چه هست و هر چه نیست همه

ز قدر و حکمت و پنداری اوست.