کلید

بعد از این همه روز تازه به شب رسیدم

از پستی گذشتم به نشانه رسیدم

قلک نمای قبله نوازم تهی از زمان است

بدان آن حوض با ماهیانش زنده است

به دستان نیاز اگر نگاه کنی تمنای آب

نان می شود تا در تنوره اقبال خودش را با جهان ذوب کند

این سفر آن سفره نیست حکمت ست بر

حجب نقاب ستایش مان انقدر به راست و کج رفتن نشان هست که نا قادر بر عقولیتمان ره بستانیم

گواه اگر لیل باشد دلیل قطاره نارش انگوره

تاخت و تازیانه ماست

به صرف این حکایت نامه اتقدر تقدیر روشن هست تا دخول کلید بسته دیداری تازه نواز گردی بر این هیجان بشتاب تا خود رها شده از هر گمانی باشی

سخت نبود کردار مان به نشانه رسیدن مان سخت بود نه دور خودمان با رضایت تاب خوردنمان

شکوه این تقل و قول همان است که خود از رد اشتباه جدا شده باشی

وجدان همان وجدانی خواهد بود که سال های سال است که ترا به دعوت رسانید

در بدن اتقدر رگ باشد که ما را به هم برسانند

بیدار باش تا گواه روشنایی درعاقبت به خیری

بر همگان نمایان بگردد

از هیچکی مایوس نباش راه اگر دشوار باشد

کلیدش بر همگان باز شدن است