اویزان شده کفش های تاریخم
وبه رخت افتاده لباس خیس بند حیاطم
در ناامیدی ها امیدوارم
زبان در تابوتکده همه رستاخیزم
سینه سرخ کرده آواز پرندگانم
در بی الایشی پرواز ارزوها پروانه ام
لانه پیدا شده درخت سرو بلندم
که در کوچ هر فصلی به شوق امده ام
روز و شب های پر از امید و امیدواری ام
بگذارید سکوت همیشگی تنهایی مرا پیدا کند
ودر سرزمین سترگ قهرمانان و شهیدان
تاجر خوشبختی ام
به خدایی که همه جا در هر زمان و اندیشه ای میروید
همان به انسان بودن ام آزادم
میخواهم تا ابد راه بروم
و از هیچ مرگ و تولدی جدایی نخواهم
میدانم یا نمیدانم دوستتان دارم
وبرای عاقبت به خیری برای تک تک تان
دعا میکنم
بگذارید پرواز یاد بگیرم
و در آسمان ها پرواز کنم
