چی در

در پیچک به هم پیچیده

گیاه مانده ام

سر به تن فرو رفته

خاضه ام

به نور خورشید بر زمین نشسته

ذاکرم

همان ماه که در آب تطهیر شده

بر موج آب آبی آب تکیده

به چشمان گردم تابیده ام

به خاطر گفته ام

در همه حال به دیده نهفته ام

بگذار بتابد در همین کلام به آخر نرسیده ام

جا مانده ام

به اذن قمر به نیزه نشسته

خجلم

از کجا بگویم

به هر سرزمینی که رفته ام

جز خدا چه دیده ام

بر همه خلایق درود فرستم

که خود در بی خود بودن

سزاوار دیدن روی توام

خواهد آمد آن دوست

بر چهره نور نشسته به فرمان اش

تا سحر نشسته ام امید آن است که در آینده به حال

نظر فکنده ام

بخاطر گفته خوبیش