پول هم نداشته باشید
برای آن فرداها مبلغ شکوه سخاوت
بگو کجاست
انقدر تلیت خوردن نان به آب زده هست
که فرش ها بگذاری برای خوردن کم است
مشق این داستان به دادن نمره های
صفر تا بی نهایت نیست
شکر اگر به در توفیق وارد شود
ذکر به نام و شاه و فقیر نیست
تاج محبت همان گذر عمر از همه خوبی هاست
بدان زر و زیوربه جان آدم انداختن نیست
گذر گاه هر تمدنی فصلی از زمان باشد
که تقدیر هر چه باشد
با تبر ریشه زدن به ناف اقبال ها نیست
خوابم نرود به شب درازی
این همه آمدن به فال خال روی کتاب حافظ نیست
خود سرشت پاک منزه هان باش
که در دایره قسمت چرخش به یاد
چرخ و فلک آویزان نیست
ای پیر به هر مقصدی ره بیابی شکوه
خانه خدا به مکر و ریا نیازی نیست
خدا می داند و میبیند
هر چه را کاشتی همان بدستت اید
که در هیچ آسمانی این همه نعمت خدا دادی به زبان نیست
دوستت دارم ای چرخ همیشه گردان در این چند جمله بگویم
حرف از گلو خارج شود
گمان به اینو آن کماندار نیست
چنین شعر و شاعری در هیچ کتابی
گنجانده نیس بخواه که خواندن به نیش اجبار نیست
ذره ذره به آخر هر حرفی که میرسید
نشانی از سیبل مقابل نیست
زور از بازو بگذرد
شجاعت به زانوی پهلوانان تازه به
دوران رسیده نیست
در نشانی کودک راه باش تا که مقصد
رسیدنت به کوک کردن حافظه نیست
شعور از دست رفته ام در پیاله عمر بشکست
هر چه بود و نبود به اول آخر نبست
درون هر قدرتی به یال چشمه جوشان
شبنم زار بی لیاقت ما نیست
طرف ها شکستیم تا به شستشوی عقل برسیم
راه چاره به گمان ما شدن ها نیست
هرچه را دیده به زمین و زمان کاشتن نیست
فریاد از فریاد بگذرد
هر چه کردیم به نام و یاد این همه نشانه
نیست
هر چه را نوشتیم چکامه دستانمان شد
که به جان رشته رشته شدن
به نشانه راه نیست
قفل چمدان آرزو را بشکن
تا که جاه و مقام به نام پر پرواز نیست
هر چه بخواهم نخواهم
هر چه. بدانم ندانم
گزافی نگفته ام
راه به چاه رسیدن نیست
پرسیدم از پیر خردچه شود این همه پند
گفتا این نشانه هر کجای جهان باشد
به روی خاک غلتیدن نیست
تکانی بخور داد از یادمان رفته است
پای لگد در نمد خمیده کمر به دور دستانمان
به پیچش هر تاب و توانی نیست
میخواهم تمام کنم اماها و شاید ها و شک ها نمیگذارند
به خواهش هر آرامشی تقاص زیستن مان
به حرف و زبان و گفتن مان نیست
خدا نگه دارتان باد هر اندیشه ای در قلعه
به تاراج رفته نبست
یادتان گرامی باد آخر هر نوشته ای
به نانوشتن نیست
اگر غش کردم به بالینت آبی روان خواهم
گر به دستت اید مجال بر گفتنش نیست
بگذار تا به پرواز در آییم
بال هر نوشته شکسته
به نام جهان گشایی این پندار نیست
بگذارید تمام کنم
هر چه را دیدی در هر داروخانه ای شفایی
نیست
بدانید گفته هایتان در صندوق هیجان
فکرتان خواهد ماند
امان بدهید جسارت به این نوشته
در هیچ انجمنی جایز نیست
به بدان راه نجات را نشان بدهید
تا بدانند خوش رویی به چاه افتادن نیست
فالی در قفس نفس جا مانده است
گلید بگشایید که راه هر نجاتی به دام
و نشان نیست
در این چند مقدار مطلب که از ما نه از خودت شنیدی
هر رازی به گفتن و دیدن نیست
پس را را کشکول برهان
تا رسی به چاه فقر
زبان به گفتارش گفتند نیست
خطاب آمد سکوت را بوسه ای ست
که در جا نماز به جز راه حق جستن
بدان راه نیست
بنویسد این همه نوشته مجالی برای هر مغزی
که بخواندت
جز دور شدن از هز قیل و قالی
به فرمان نیست
گلوی خشک شده هر چه بگوید بگوش
که دیده در فقان تیر و کمان نیست
شور حالی داشتیم
به هر گفتاری قلم چه جوهر داشته باشد
چه نداشته باشد
به این همه گفتار پند آموز نیست
راه را به درستی پیدایش کن
که راستی به کف بینی
این همه راه به بی راهه رفتن نیست
بگذار تمام شود
این مقاله به دفتر خان قواله
هر مکتبی نیست
راه هدایت همان باشد
که خدا بر نقش تقدیر بنوشته ست
تا به فرمان آن همه شکر یافتن
به زبان اینو آن همه شدن ها نیست
بدان به هر کجا رفتی
یادی ازاین نوشته بکن
که در هدایتت شک به یافتن و نیافتن نیست
بس است که دیگر زبان کم اوردم
بگذار از این هس بگذریم
تا به روشنی راهی یابیم
مشکل گشا یی کنیم
که عقل هم کم آورد
دنیا در این مدت به یاد مانده
در کیف و زنبیل هیچ اندیشه ای
جایش نیست
به ختم آمد این همه گفتار
هر چه را دیدی بگو که نوشته در نوشته
جایش در این مکان نیست
ر
