چه

از مسیر خوشحالی ها

تنها قدمی از نفس های جاری ات

باقی می ماند

که در ادراک نخستین حرف

اندیشه را تا ابدبه سمت خدا وند. می کشاند

ما خود به خود رها می شویم

پندار که از تهی گردابی ست

برای رسیدن به ابودیتت

باید باشی تا از همه چیزها بگذری

تا به رحم آیید

چه زیباست اندیشیدن

راهی ست برای نشانی ها

بیا بدان بخواه

خواهید دید

شکر