غرشی بنام نبودن
سیاره اواره ایی که خودش را به منگی می زند
و در جسارت ناخوشی فرو بردن
ایمان را چه می شود
بگذار قلک قدیمی ماندن را بشکنم
وساده حرفهای نگفته را باور کنم
چه خیال سرد و بی روح و مضحکی ست
وچه راحت می شود
از روی سایه سنگ خشک شده قبر ها رد شد
به روی قلب هیچکدام پا نخواهم گذاشت
بگذارید آرام باشند
در این فرجام به هم نرسیدن
بگذاریم ارام بخوابند
تقدیم به همه قبرهای شکسته
