چنین

شوالیه بی پرسش تاجی شدم

که شمشیر گاه خویش را گم کرده بود

ودر سپر بیهوده خال گمشده ای

برای فرداهایش

خود خواسته روانگر بی مورد

شالی در تنگنای بی حوصلگی

فریاد می کشید

تا به هسته شکافته شده زمان برسد

چه بی خیال زندگی

رخت از جان جدا می کرد

تا شایدکی برای خود باشد

ما در فرسودگی میبالیدم

تا در کودکی بمانیم

خواب از چهر ه برداشتیم

بی آزار روانه ارزوهای نیامده ای شدیم

برای نسل بعد

همین گفته تخیل خیال انگیز

روزگارانی شده بودیم

که میخواستیم چنین و چنان باشیم