چرا

وجدان

شبی طولانی باشد

که از هر تارش

زخمه ای از نور ببارد

شخم

تیشه ای، براق باشذ که زبان را

تا ته خواهد چید

شاخ

گردن درازی بد هیکل

که از خود بدش اید

سخته

کوهی ست بلند

دست هیچ ادمی جز

محبت بدان نرسد

گوشواره

رنگی برق زده اما براق

در آستانه هر دو گوش میانی

هر صورتی پدید اید

انسان

شکوهی از عظمت الهی ست

که از فرش به ستوه آمده

تا به عرش خداوند

خودش را رسانده ست

حال بگویید

آن حیوانی که جز خوردن چه می، داند

نامش را در چه جا و مکانی

می توان نام برد

به ستوه آمدن دفتر مشق امشبم شد

همه چند تا چنم چندی

که مرا تا مرزو هوشیاری

با همه خلقت به سمت روشنی

آشنایم ساخت