پیدا

ندانستن

از غرور بلند می شود

و سخره کوتاه بودن

در تهیدستی گرفتار مان می شود

ما خودمان نبودیم

باد ها که می وزیدند ما را به طوفان

دعوت می کردند

تا از ما شجاع مرد و زنی بزرگ بسازند

چه سخت بود

زیستن خواسته ذات مان می شد

انقدر تا فریاد ها در چله ها زاده می شدند

دگربار ماندنمان برای فتح فرداها بود

تا شدن ها راهی نبود

همه گره ها باز می شدند

تا مارا فریاد مان کنند

برای رهاشدن از نبودن

چاره همان چاره بود

تا راه به جهانی دیگر برایمان باز میکرد

راه چاره شدن همان

پیدا شدن ها بود

که برای هم پیدایمان کنند