پیچیده نیستم
یک آدم عادی
روی خودم خیلی راه میروم
تا به جایی برسم
انقدر با روزگار پر از حرف کلنجار می کنم
تا از دنیا جدا شوم
باز میگویم
هیچ را با هیچ در هیچگاه ذهن
عوض نمیکنم
به راهم ادامه میدهم
تا غارهای ناپیدا را پیدا کنم
امیدوارم
روزی برسد باشب
نبودنم را در همه روزهای
دیده و ندیده شده
پیدایش کنم