فرا خوان تازه به دوران آنهمه توت ریخته بر زمین که از دستان آسمان به باد سپرده می شود
گمان به زبان خوش، و شیرین نکنید زبان در زمانه خود به گیر و داد ش اعتراف کرده
چه باشید و در خروش ابر زدای غربت دیرینه وصل آن راه هم در گزینش دریچه دار رو به پنجره از بازگشت به خان تجربه نجات خواهید یافت
سزاواریم تا ادب را بر خال صورتی صاف بی غل و غش سترون داده تا هیجان از آن عبور کنند
خواستار محبت باش هرچه از دستان بسته و مچ شده پریشانی کمک بخواهی خان خاطرات بر هر نوشته جلوه نگاری کند
ما زدو آن تجربه ها یاد گرفتیم تا در شیر به دهان زده مادر تا دعای پدر آن مان بر کرسی وظیفه قد بنشانیم تا کودکی مان سزاوار آیند
صحبت از نوشتن باشد نه قنادی پر از شهد و شیرینی آن هم به زیان نیازمان درب کوبه ای شده را به بستن قفل نمای نشان ندهند
در تولد پر توان رشد شده شالیزاری از عظمت خدا باش تا در پند و گفتگوی فرشتگان سهیم باشیم
نه نکبت ترا به نجات دعوت کند نه نخواستنی که از حجم لباس گرفتار شده بر سلول بدن دچار خوشبختی ات کند
از خودت جدا شوی تا خواهی به آن رفتن که به سمت نجات صورت بیفشاند ترا دعوتی باشد
ناودان رحم خورده زبان انجاست که رخت بد از تن جدا سازی
بدان روش از نخواستن جدا ماند تا گهره رشد دیده بر هر دیده ای نقش اندازد
ودر سیطره نقشه ها چنان خواهی رسید
که باورش به زبان ساده اید اما از قلب عبور کند خودش را از هر رگی به هوشیار نامه
زجان نزدیک خواهد نمود