پنجره

سیاه پوش دهان بسته قفلی شدیم

دچار وهم ناسوت نبودنی ناجور

در لباسی تکه تکه شده از آدم

که به خشم گناهش ثار بود

تاریخ انسانیت چقدر تلخ و ناگورا ست

وای از روزی که حیوان از خودش خجالت بکشد

چاقوها بی رحمانه از تیز بودن شان خجالت میکشند

پرچم های مشکی کی سفید می شوند

وقتی آه باشد

انتظاری سختی ست

اگر همه به خودشان راه درست یاد میدادند

حقیقت چشم باز میکرد

مانده ام در کوچه به دیوار بسته

تا پنجره ای باز شود