پلک

در این دوران حقم شعر خواندن نیست

بگذار پا پتی روی خودم راه بروم

کارم نداشته باشید

نپرسید امروز چند شنبه ساعت چند بود

در شبی که پیدا نمی شوم

فردا برایم پر از روز است

همیشه با آسمان حرف میزنیم

و همه بخاطر دوستی با زمین بود

خدا چه قشنگتر همه را نگاه میکرد

دارم شمع های روشن را فوت می کنم

تا فرداها باز روشن شوند

به پایان واژه ها که میرسم

ذوق بال زدنم زیاد می شود

پرنده نیستم

ساده ترین پرواز را میخواهم

دیگر نباید باشم

گفتم نوشتند دیگر اینجا ها پلک نزنم