روزی از دستانم پرسیدم
چند تا میوه از بهشت
برای جهنم یان کافی ست
خودم به خودم گفتم نمی دانم
فکر اذیتم میکرد
حرف می زد تا خالی شوم
اما بی تربیت نبودم
بخواهم بگویم حرف گزاف نزن
تا مرز عصبانیت می رفتیم
اما بر می گشتیم
به زمین گفتم
خدا دارد نوشته ام را می بیند
خدایا
بیا
ما دانایان و نادانان را ببخش وبیامرز
تا دیگر غلطی از ما سر نزند
ببخش
همه را ببخش
تا این عالم تا ان عالم
همگی خدایی شوند
الهی امین