از روی ماه رد می شوم
و خورشید زخمه سرخ ذوب شده مرا
گداخته حادثه ها می کند
ما می شویم همه برای هم
در صف آغشته به خدا به نور تبدیل می شویم
هراس از هیچ اتفاقی هراسان نباش
در کودکی یادمان دادند
خود باخته بازنده خوبی نیست
زشتی ها درگودال حقارت بی فکری در
نافهمی اند
شتران خوش اقبال بی ساربان در حرکتند
گوش ماهی ها صدای پاهایشان را
می شنیدند
وشب در سکوت رمز انگیز ستارگان در
نفس نفس صبح ها شریک ستودنی هم بودند
خیال مان به صبر آمیخته است
تا دچار سردر گمی نشویم
وهم رحم نخواهد داشت
تا ما به خودمان بر نگردیم
