وقتی

از خودم که دور می، شوم

گریه ام می گیرد

به جایی می رسم

که لبخندهایش قندیل زده اند

به خیال همه آسمان شدن

خودم با بالی پر از راز

به آرامش ابدی می رسانم

خیال میکنم دنیا به آخر رسیده باشد

به کوچی که مرا می خواند

سفر میکنم

راهی که رفته ام برگشتی ندارد

باید بروم