تنها که میشوم
سیب از درخت تنهایی می چینم
و به خاطراتی که مرا
با خودش برد
در جهانی دیگر به پرو از ادامه می دهم
انقدر می روم
تا بالهای خسته ام پر از امید شوند
امروز با همه سختی ها گذشت
و دریای ایمان مرا تا خدا برد
چقدر آنجا قشنگ بود
نمی دانم چه بگویم
تا همه تعریف هایم زنده شوند
در این کوچ تنهایی
رازهایی هست
باید آنهارا شکفت
تا دیدارمان باز در شبنم ها
تازه شود
باید رفت
