هر چه در خود فرو رفتیم
کم بود
در نگاه خورشید
همه دیدیم
جز ساختن و سوختن
کاری نداشت
دیده از فریاد هر دو در هم
حرفها زدند
تابلوی سیاه کلاس کارش
خط خطی کردن بود
چه بچه هایی بودند
درس را با محبت دوست داشتند
حالا دیگر کوچه ها خیابان شده اند
به گذشته هر چه بر گردی
کم است
خاطره در ضلع شکسته و صاف
اینه می ماند
دوست ندارم دفتر این شعر و شاعر
را ببندم
هرچه بود گذشت
و ما هم میگذریم
نمی توان کرد