مرابه بی خودی
تنها خندیدن
بیرون نرفتن
برج بلند نگاه نداشتن
محکوم نکنید
میخواهم با نفس ها زندگی کنم
وتمام قفس های دنیا را با دستان کوچکم باز کنم
و غرور شکسته بزرگ بودن را از چشمانتان دور کنم
به همه فاصله ها بگویم ضمیر ناخوداگاه
فرشته قشنگی ست
دوستم یادم داد بگویم
ناراحت نباش
گمشده انسان عاقبت پیدا می شود
