نهنگ

میدانید نهنگ ها به چه خاطر خودشان را به

ساحل می رسانند

سوال عجیب و غریبی نبود

نهنگ ها خسته شدند چقدر درتنها یی نفس بکشند حرص بخورند که همدیگر رارقورت دهند این رسم زندگی ست

پرواز را پرندگان بخاطر آسمان دوست داشتند

مگر ما گذاشتیم قفس را ما درست کردیم

به دستا نمان یاد دادیم هر چه دیدیم را شکار کنیم شیپور جنگ را چه کسانی به صدا در اوردند کار خودمان بود

همان انسانی که خدا خلق کرد مسیر ها طولانی اند دور شدن از عقل برایمان ساده بود

اما هیچکداممان ان را جدی نگرفتیم

حال و آینده چه خواهند گفت

هر کجا بروی جواب اش این است

بدستانمان خوبی ها شکار بدی هایمان شد

ودلسوزی معنای واقعی اش را از دست داد

وهر چه سیر شدیم شکارچی خوبی نشدیم

نهنگ ها بخاطر جسارت طعمه انسان ها دچار مرگ شدند

گناه مان این بود در بی رحمی شریک غم دیگران شدیم

چون خود را برای همیشه فراموش کردیم

حال بگویید چه کسی جز ما مقصر بودیم

انسان یا حیوان