با این زبان کوچکم
که در تهی ترین زنگار به زنجیر کشیده
به زمین خار شده
افتخاری برایم خواهد آورد
تا چشم جهانیان در ستودن اش الکن باشند
چه خوش در غمگسارگی زخم های به دوران کشیده ام
بر جور و جفای اندیشه
چه ها که نمی کشم
بارها زنجیرها به هم قفل شده
انان برای خوشحالی ام گریه کرده اند
بارها خودم را در روزنه های تنگ و تاریک
به نشانی های دوران باخته ام
نمیخواهم مرا فتح کنید
گر گمشده گی پیدا ترین صدایم
صداقتی در پنهانی نگاهم
پیدا خواهید کرد
مرا تنها بگذارید
تا اتشفشان به ستوه امده رنجش روزگارانت
باشم
