نگذار تنهایی ات را باد با خود ببرد
طوفان هم که آید
نذر امدنی باش
که در جریان رود و دریاچه و دریا
در اتفاق است
همین گفتن ها ماندگار هستند
چرایی که بوجود می آید
انتظار را از ما می گیرد
همان حرفی برای گفتن باقی می ماند
در هر جریانی رگی را باز خواهی نمود
که نام وجدان در آن است
هر چه میگویند تو باور نکن
بگذار
ریشه ها در زمین جوان بمانند
