دارد نان می‌خورد
آب بیاورید
مگر تن نیازش چیست
بعد از این خوردن خواهم گفت
گندم از دانه روید
وزمین از درون به جانمان رسد
گهر نوشته ای که در اندیشه
رویش می‌کند
سزاوار بهترین ها باشد
که قلم نتواند
در این آبرو خودش را بگوید
نان و آب از سرای هم جدا نمی مانند
تا اشک و لبخندی از آنان
در نطفه عشق و معشوق
به جای نمانده باشد
