هیچکسی نمیداند
با خودم حرف میزنم
دنیا دور سرم تاب می خورد
باغ پر از هویج را سیب تلخ میبینم
واسمان را به جای زمین اشتباه
چقدر فرق میکنم
شباهتم ویرگول به انتها رسیده می شود
دیگر هضم نمی شوم
بخاطر همه فراموشی
اخرین دکمه پیراهنم
باز ماند
دوری ام را با تنهایی ها جشن میگیرم
تا در این جهان ناپیدا
پیدایم کنند
