نادان

از فلسفه پرسیدم

شعر و شاعر را برایم بشکاف

حالش را بد دیدم سر تکان میداد نانی برداشت بر اب زد حالم دگرگون شد

نان فقیر شد و علم برای مدتی ثروت مند

بعد از مدتی حالش را جویا شدم ایندفعه

خودش را بی گناه شلاق میزد

نمیدانستم چه بگویم روز اول اشنایی شعر و شاعر را پرسیدم حال برایم شلاق را حکایت میکرد

سر از تن جدا کردم لب به جدایی بستم

استاد گریست لب به گذشته خو کرد

و ما در اتش خدا غرق

فلسفه حرف کوتاهی زد

گفت

خوب همدیگرا ببینید دانسته و ندانسته به جنگ همدیگر نروید

گفتمش بیشتر بگو

لب جدا از لب نان به گرد سفره ها دور و اسمان زمین را نصیحت مینمود

بعد از ان همه گفتار فهمیدم

فلسفه درفلسفه افریده شد

وما

بنام نامی خدا

این حکایت را بخاطر بسپار

هر چه دانستی بگو هیچ ندانستم

به هوش باش