لطفا مرا
مرا نبینید
نخوانید
و ننویسید
قفسه سینه از شما سیر شده است
کنجه دیوار عظمت عنکبوت دارد
نگاهمان میکند
غرقی ز محراب
دیگران زه درد در اوج معراج
وچه درویشان هه کلوخ کلوخ کمر بار میکنم
رفتنم را
ودر دریای فهم خودم را با خودتان
آویزان کرده ام
چقدر سخت می شود حروف الفبا را
سر کار بگذاریم
میداند
میتواند
مارا در بک لحظه فراموش مان کند
دارم چنگ به زمان میزنم
تا روزگار از همه ما شدن بگذرد
به اول و اخر
به ظاهر به باطن
به هر کجای سفر میکنم
خدا را میبینم
مرا برای خواندن ننویس
بگذار رد پای صدایی در کنارتان باشم
تا هیچوقت از یادتان نروم
