مرا

باورم کنید

کوچولوی بی قد و قواره ات شدم

مرا بپذیر تا روزه خشک به دهنت باشم

غرور نیست مرا

اگرم باشد حیفم آمد

ترا برایم ننویسم

ای داد از این آق و تق و توق کردن صدا

که میداند خانه همسایه

چند تا قفل در دهان دارد

مرا به این مقدار بس باشد

تا هیولای خاطرت را در اندیشه ام

ثبت کنم

مرا به خاطر خدا بنویس

تا در این درایت دیرینه

تابلوی رفتارت باشم

مرا بنویس

تا برای همیشه ها به یادت

شمعی روشن باشم

بنویس