ندیدم نگفتن و نشنیدن
با این همه درد و دردناک بودن
دوست شریفم دست فروشی ست
مثل پاهای ایستاده میمیرد
دوست دارم
هنجره های پرواز عالم را پر از بال کنم
جسورانه شریک غصه های نیامده
بچه جنین های شکم مادرهای
پدرانتان هستم
در سوگ سکوتم بارها شکسته ام
پنجره های اتفاق دریچه هایش
همیشه با اذان خدا باز می شود
وارد این ماجرا شده ام
شهرم 8 سال در ناباوری سوخت
و بیست سال سال دیگرم
در هجوم نا باور دستان پر هجم
آپارتمان ده طبقه جسارت متروپل
ریخت
آب به آتش زد
عبای سیاه مادران و پدران با بچه هایشان
زیر آوار ماند
تا سوختگاه سینما رکسی دوباره
تبدیل به نامت آبادان مظلوم باشد
بگذارید حرف بزنم
فیدوس ها به صدا در آمده اند
روزی زندگی رازش را برای همه خواهد گفت
پرواز راز بی گناه قاصدک ها بود
به شب گفتم
شمع روشن کن
و به روز بارها گفتم چشمانت را
برای همیشه ها باز کن
به این شعر و شاعر گمنام
نمی گویم
سکوت کن
حرفهایت را بزن
تا خدا صدایت را بشنود
دوست دار همیشگی ت ایران
ابادان را دوست می دارم
