ویرگول
ورودثبت نام
هیچ
هیچمرد متاهلی هستم از تبار حرفها های ناگفته
هیچ
هیچ
خواندن ۱ دقیقه·۵ سال پیش

گردن دراز


گو‌ش ماهی باصدای ا رامش شب به انتظاز طلوع صبح خودش را برای فردا آماده میکرد

انطرف مرغکان گردن سفید ودراز خواب ماهی و ماه و گو‌ ش ماهی را بر هم میزدند

تا خستگی سراغ بسترشان بیاید و مرغکان گرسنه و باهوش بتوانند طمعه خوب و لذیذی را بر شکم شان آسوده کنند

محال عجیب و غریبی نبود برایشان رسیدن بر فرت رفع خالی شکم دانه هایشان برای همگی عالی بود

نزدیکای صبح اسمان از خواب بیدار شد

زمین مثل همیشه گستره خود را بر جهان فرش میکرد

کارش چنین و چنان حاصل می شد که

همگان میخواستند

تا مرغکی تیز هوش با صدای در اب الوده باریکه پاهایش خمیده خمیده ماه را به کناری گذاشت که خود در کمین انشب میخواست

ماهی بازی میکرد لوس می شد. تن نوازی اش جلوه گری اب و دریاچه و برسد به اقیانوس خود را ازدام طمعه رها مینمود

مرغک آهی کشید به ماهی گفت

بیچاره ام کردی از نای و تن خواسته ام گذشتم حال به بیماری مجنون وار تبدیل شدم

مجبور به خواهش و دست از رفتارم کدر شدم

گرسنه گی ام را فدای پولک روی جلبک سحر انگیز مرداب کردم چنان ز رفتام پشیمان شدم که چنان گرگی بی چوپان به صحرا زده تبدیل شدم

ماهی چرخشی بر آب زد و غیب گشت رفت به جایی رسید که نامش شجاعت و عفو بود بر دهان کشید و با خود آورد

ان مرغک گردن دراز و سفید روی با چشمانی خسته ماهی را دید که بر دهان دو وام پر از نام همراه دارد

گفتش آن چیست اوردی ماهی بر دهان این رسم را به یاد بود بر دهان ان مهربان پرنده گرسنه ان دو جمله را به سزای محبتی که بر خودگذاشته بود را هدیه روزگارانش کرد

ماه و ماهی و پرنده فهمیدند چگونه زیستن

را بر گرسنگی چاره اندیشند تا دیگر به طمعه

هر خواسته شب را به طمع هرگز نیاسودند


خوش زین





۱
۰
هیچ
هیچ
مرد متاهلی هستم از تبار حرفها های ناگفته
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید