دارکوب نبود
کوه بلندم نبود
نشان هرگز
در تو بود اما بیرون با درد بود
با خود می ساخت
در خود می سوخت
با هیچی تعارف نداشت
اذیت نمیکرد
ولی اذیتش میکردند
به ساعت زمان احترام می گذاشت
از تن جدا بود
او کجا بود
همینجا ما بین دو چشمانمان
در میان این همه سلول
بر قرار بی فرار معلوم به زیستنی
دور از هر گمانی بود
کوکو نه لولو و نه مومو
انسان بود
با هر عقلی جمع میکردی
همان نام اشنا کوکوی خوش رفتار
آدم و حوا
بدون ان میوه ممنوعه
آشکارا کوکو بود
