قدم بر نوشته میگذاری
خوشال می شوم
و سوگر مه های چشمانم
جاری از سرمه دستانش می شوند
در خودم فرو میروم
تا ته این ماجرا
اقیانوس تنهایی می شوم که قرارش
سماع بود به دور چرخ فلک زمان
انقدر از خود بی خود شوم
تا به دیدار نائل آیم
چه خوش گوارشی از رحم دوستان
بر ما فرود آیند
تا در این تشویق
باشند بخواهند و ببیند
که در این چگونه آباد
چه رازی نهفته باشد
