در بتن اتفاق
بیمارکی کوچولو تر از این جهانم
ودر شبی که نمیدانم روزش کی می رسد
گیجی تنها در سیرکی ناپیدا
پیدا می شوم
تا همه حقایق را برایتان بگویم
از این درد دیرین به جان گذشته
استخوانی بی زبانم
هرچه فریاد می کشم فایده ندارد
انگاربایست بروم
تا به انسان و حیوانی ظلم نکنم
اینقدر راه برایم باز می شود
تا فدای سلول آزادی ام شوم
هرکجا باشم
با رویی از حرفهای ناگفته
با قطاری پر از تنهایی می روم
