چقدر خود را کوچک میبینی
انگار سایه ایی در آب در حال بازی ست
در فکر فرو می روی
هیجانات زندگی ترا دور می زند
گریه رفیق خنده هایت می شود
و ما مثل دمپایی کهنه خانه می شویم
دوست داریم برای مان کیک تازه بپزند
هرچه گفتم
به باور حقیقت خوش نیامد
اگر باوری باشد
هرچند قسم خورده ای راست حسینی پاک می شود
خدا بخشاینده بزرگ و ناتمامی هاست
ما کوچک بودیم
نه عالم خوش گمان غیب
امروز با هر روز فرق داشتم
چون نمیخواستم
تنگ بلور تنهایی را بشکنم
