فراموش

فرتوت شده از دنیا

مثل پیچ خوردن کره ماه به دور خودش

حالا آسمان به اندازه نخودی

ترا کوچک می داند

حرفی برای گفتن داری

زیاد حرف نمیزنم خودم را هیچ به هیچ میدانم

نه به زور نه به فریاد

قسم نمیخورم

ان هم بخاطر دوستانم

انانی که مرا تا ابد ترک میکنند

همیشه در راه خواهند ماند

دوراهی همان راهی باشد

که همه را به دام خودش انداخت

خیلی ها سوت سوار شدن قطار را دیر فهمیدند

از رسیدن جا ماندن

و هدف تنهایشان گذاشت

در برهوت خشک بی آب و علف

گیر افتادند

دنیا با همه بزرگی تنهایشان گذاشت

و بعدها همگی بزرگ شدند

بچگی شان تمام شد

و قرارشان بی قرار

تا خواستند همدیگر را بشناسند

دیر شده بود