غم

سرزمین غم ها دروازه ایی دارد به اندازه غارهای کشف نشده دنیا ‌‌‌‌، هرچه دنبالش بگردی به اخرش نخواهید رسید.

هر نوشته ای برای خودش راه و رسمی دارد

به روی اندیشه کاغذ که در می اید

تازه میفهمی که هیچ ننوشته اید، دنیا با همه سرو صداهایش همین ست که دران داری

زندگی می کنید‌.

احساس را هم اگر رها کنید شما را به سرزمینی میبرد که تا به حال ندیده اید

زمانه تا گویای دست به رنج شده قلم ها یتان را بخواهد لمس کند دچار فراموشی خواهید شد

سرنوشت ذهن با قلم همین ست بنویسی تا بتوان درک احساسات درونی ات را برای همه به ارمغان اورری.

دست نوشته ها زمانی بر اندیشه تان می رویند ،

که خود خواسته باشید.