تا زمان زنده است
در چرخش عقربک ها
هیچ دستی در خیمه شب بازی ها
حرکت نمیکند
ودر افریشن خلقت
تا سنگی به قاب عکس قبرستان نخورد
بی دلیل قلبی شکسته نمی شود
از ان بالا ترها سیاره های کشف نشده
به زندگی مان میخندند
وما این پاینتر تنها با خودمان حرف میزنیم
تا عروسک ها با ما حرف بزنند
دوست داشتم
دوباره لفظ بازی کودکانه ام باشم
و در غربت خلوت افکارم
جای بازی دستانت شوم
مرا به بازی روزگار وا دار نکنید
بگذار زندگی کنم