عاد

از خودم

و سیاره ای که نامش زمین ست

عبور میکنم

و تخت سیاه تنهایی

به دستان خورشید و ماه و ستارگان ذ

می، سپارم

آنگاه رشد گیاه زشت را از ریشه

جدا میکنم

نفس به اسمان میزنم

ودر هیاهوی رشد زیستن

دستم برسد

به همه نشان خواهم داد

زندگی زیباست

باید بخواهی تا بدانی حالا

حالا که از خود بودن

جدا می‌شویم تازه می‌فهمیم

که بوده ایم

تابلوی نقاشی ما در زمان

آشکارا خودش را برای دیدن مان

نقاشی کرد