ویرگول
ورودثبت نام
هیچ
هیچمرد متاهلی هستم از تبار حرفها های ناگفته
هیچ
هیچ
خواندن ۱ دقیقه·۵ سال پیش

عاجزانه


با دستانی کوچک

ذره ذره شدن

باران را تقدیم دشت وصحرا و جنگل می کنم

غرور که شکسته شود

زمین پر حاصل می شود

خواسته ام در شکوه عظمت اش

به بذر آب و نان

جهانی به جهانی دیگر

تبدیل می گردد

تافرشتگانی از آسمان فرود آیند

سروده های طبیعت را

در شکرانه این همه نعمت سپاس گویند

چه زیباست شروع این آغاز

به شکرانه اندیشیدن می ارزد

زلف حلقه پریشان مان

به سماع آیدش

که در شکوه افرینش

محبت از هر سو جاری ست

تا عالم در دو جهانش به وجد آید

ما زلطف بیکران اش شاکریم

تا ابد از ما چه براید

اشتفه در خلوت حنس اش

خازعیم

چه کنیم که بندگانیم

که بر وجودش دست و پای بسته عاجزیم

پرده از عشاق به در آید

عشق و معشوق به خالق معبود گردد

پس در این ره عاجز انه خانی از خواهان باش

خواهی توانست


۲
۰
هیچ
هیچ
مرد متاهلی هستم از تبار حرفها های ناگفته
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید