تا گذرگاه دردها
فاصله ای نیست
در مرتد شدن فضای غریب
حلوا تقسیم میکنند
ودر شکلک به ظاهر خندان
مترسکم را در بیابان میگذارم
اندیشه ای از راهی دور خواهد رسید
دارند گندم های دیروز را برای امروز درو میکنند
داس ها ی کند شده
چقدر خودشان را برای ما می برند
فهمیدید چه میگوبم
انطرف صحرا صدا میزنند
خدا
ودر نشستگاه وارانه تمدن
رختی در هوا آویزان می شود
متتظر کتابی خبس شدن اش را میبیند
اینجا نامش زیستن بود
برای حاصل زدگی
بذری به نام فردا برابمان خواهند کاشت
تا سبزه ها پیر نشده اند
بکارید
تا ضربان زندگی حرکت کند
ا
