پرسه زدنم
آبروی دوباره کاغذ گمشده ام بود
که در آواز پر از راز سخن
مرا برای شعرها آماده کرد
ودر این حکایت پر پیچ و خم غم داره کوچی شدیم
که نا خواسته در آرزوی دیدنت
تابلوی زیستن را
جلوی هر دوچشمان مان
به نقاشی بر آورد
تا قلم روی قلم آهنگ
نوازشی
بر بال کودکی مان باشم
چه ناز گذشت دیدن فوارهای عمرمان
که در دیدن آرزوی هر
نوشته ای بود
نوشتم آن که نگویی چرا اینجا
تا چند قدمی صبح
باقی مانده ست