غار تنهایی

مغو ل ها وقتی حمله کردند چون خود انسان بودند از قهرانیت خدا نترسیدند

چنا ن و چنان کردند در مستی به پستی گرفتار

امدند تاریخ اگر میدانست چنین سرش خواهد آمد هیچگاه خودش را برای ما نمی نوشت

ما مسخره دستان بی درایت شده ناعقلانی شدیم که عاجزیم نام شان بر زبان ها جاری کنیم

مغول صفتان عاقبت شان ننگ و تاریکی ست

چرخ و فلک روزگار انقدر می چرخد تا انسان ها را از گیجی نجات بدهد

راه درست انتخاب کردن مهم باشد

غارها ی تنهایی همیشه درسکوت زنده اند

زمان کتک خورده روزگاران ست و تا ما به خودمان مان بیاییم

پیر فسروده ای شدیم که چیزی از ما به جای نخواهد ماند

هیچوقت نمیگویم در تنبیه روزگارکوشا باش

خدا بر همگان آشکار ست پنداری که در ان اندیشه را به ارمغان می اورد

نگاه داشتن اش برایمان از هر کاری مهم باشد

آب هیجگاه گل آلود نمیشود تا ما خود را به ان نزده باشیم ان هم پایکوبان

به هر حال نجات، نامدارامانت های ماست

به نگاه داشتن اش کوشا باشیم

تا هراسی به ما نرسد