صرف کن
چند بار به خود امدی
هیچ
مگر تواز خودت بی زاری
نه نیستم
پس چیه
ازشلوغی بیهوده
مغز بر علیه نوشتن بیزارم
پس، بیا
خودت را با عسل کوه درمان کن
این همه برای سیر شدن
دهن کجی کردی
تمام نشد
با شرمندگی نه
بنشین خودت را نصیحت کن
تابا آدم و حوا دوست باشی
حالم درست شد
مرسی
که اومدی در این تخیل ناتمام زندگی
حرف با هم زدیم